ಯಾಣಕ್ಕೆ ಮಳೆಗಾಲ ಸೈಕಲ್ ಸವಾರಿ

ಪ್ರಕೃತಿಯನ್ನು ವೀಕ್ಷಿಸುವುದಕ್ಕೆ ಆಪ್ತವಾದ ಕಾಲವೆಂದರೆ ಮಳೆಗಾಲ. ಹಾಗೆ ಮಳೆಯಲ್ಲಿ ತೊಯ್ಯುತ್ತಾ ಪ್ರಕೃತಿಯ ನಡುವೆ ಸಾಗುವುದಕ್ಕೆ ಪ್ರಕೃತಿಯ ಚೆಲುವು ಕಣ್ತುಂಬಿಕೊಳ್ಳುವುದಕ್ಕೆ ಸೂಕ್ತ ಚಾರಣ ಅಥವಾ ಸೈಕಲ್ ಟೂರ್.
ಇವೆರಡೂ ನನಗೆ ಆಪ್ತ. ಈ ಬಾರಿಯ ಸೈಕಲ್ ಟೂರಿಗೆ ಮಂಗಳೂರು ಬೈಸಿಕಲ್ ಕ್ಲಬ್ ಎಂಬಿಸಿಯ ನಾವು ಐವರು ಸಿದ್ಧರಾದೆವು. ಎಂಬಿಸಿಯ ಗಣೇಶ್ ನಾಯಕ್ ನಾವು ಹೋಗುವ ತಾಣ ಅದು ಯಾಣ ಎಂದು ನಿರ್ಧರಿಸಿಯಾಗಿತ್ತು. ಭಾನುವಾರದ ಒಂದೇ ರಜೆ ನಮ್ಮೆಲ್ಲರಿಗೆ. ಮಂಗಳೂರಿನಿಂದಲೇ ಸೈಕಲ್ ತುಳಿದು 230 ಕಿ.ಮೀ ದೂರದ ಯಾಣಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ ಬರುವುದು ಒಂದು ದಿನದಲ್ಲಿ ಅಸಾಧ್ಯ. ಹಾಗಾಗಿ ಬೇರೆ ವಿಧಿಯಿಲ್ಲದೆ ಮೂರು ಕಾರುಗಳಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಸೈಕಲ್ ಹೇರಿಕೊಂಡು ಹೊರಟೆವು.

ಕಾರೇರಿ ಸೈಕ್ಲಿಂಗ್ ಹೊರಟವರು!

ಇಂಥ ದೃಶ್ಯವೆಲ್ಲ ಸಿಟಿಯಲ್ಲೆಲ್ಲಿ !

ಯಾಣದ ದಾರಿಯಲ್ಲೊಂದು ನಖರಾ ಚಿತ್ರ

ಹಸಿರದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಸವಾರಿ

ನಮ್ಮ ಟೀಂ

ಪೋಸಿಂಗ್

ಭೈರವೇಶ್ವರ ಶಿಖರದ ಮುಂದೆ

ಗಣೇಶ್ ನಾಯಕ್, ಚಿನ್ಮಯ ದೇಲಂಪಾಡಿ, ಹಿಮಾಚಲ ಪ್ರದೇಶ ಮೂಲದ ದಂತ ವೈದ್ಯ ಆಕಾಶ್ ಅಗ್ನಿಹೋತ್ರಿ, ಶ್ರೀಕಾಂತ್ ರಾಜ, ನಾನು ನಾವೈವರು ಸೈಕಲ್ ಸವಾರರಾದರೆ ಕಾಲೇಜು ಉಪನ್ಯಾಸಕ ಹರಿಪ್ರಸಾದ್ ಹಾಗೂ ಅವರ ಮಗಳು ಅಹನಾ-ಇದು ನಮ್ಮ ಈ ಟೂರಿನ ತಂಡ. ಹರಿಪ್ರಸಾದ್ ಮತ್ತು ಅಹನ ಸೈಕಲ್ ತರದೆ ಕೇವಲ ಪ್ರವಾಸದ ಮಜಾ ಅನುಭವಿಸಲು ಬಂದಿದ್ದರು, ಇನ್ನೊಂದರ್ಥದಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಸೈಕಲ್ ಸವಾರಿಯ ಛಾಯಾಗ್ರಹಣ, ಜತೆಗೆ ಅಗತ್ಯ ನೆರವು ನೀಡುವ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯನ್ನೂ ಅಲಿಖಿತ ನಿಯಮದಂತೆ ಬೆನ್ನೇರಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದರು.
ಮೊನ್ನೆ ಭಾನುವಾರ ಮಂಗಳೂರು ಮುಂಜಾನೆಯ ಜಡಿಮಳೆಗೆ ತೊಪ್ಪೆಯಾಗಿ ಮಲಗಿರುವಾಗಲೇ ನಮ್ಮ ಕಾರುಗಳು ಹೊರಟವು. ದಾರಿ ಮಧ್ಯೆ ಕುಂದಾಪುರದಲ್ಲಿ ಹೊಟ್ಟೆ ತುಂಬಿಸಿಕೊಂಡು ಸಾಂಗವಾಗಿ ಸಾಗಿ ಕುಮಟಾ ಸೇರಿದೆವು. ದಾರಿಯುದ್ದಕ್ಕೂ ಅಲ್ಲಲ್ಲಿ ಮಳೆ ನಮಗೆ ಹಾಯ್ ಹೇಳುತ್ತಲೇ ಇತ್ತು.
ಕುಮಟಾ ಪೇಟೆಯಲ್ಲೇ ನಮ್ಮ ಕಾರು ನಿಲ್ಲಿಸಿ, ಸೈಕ್ಲಿಂಗ್ ದಿರಿಸು ಧರಿಸುವಾಗ ಕುತೂಹಲಿ ಸ್ಥಳೀಯರು ನಮ್ಮ ವೇಷವನ್ನೂ, ನಮ್ಮ ಸೈಕಲ್ಗಳನ್ನೂ ಅಚ್ಚರಿಯಿಂದ ಗಮನಿಸಿದರು. ಅವರ ಕುತೂಹಲದ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಿಗೆ ಉತ್ತರಿಸುತ್ತಲೇ ಹೊರಟೆವು.

ಯಾಣಕ್ಕೆ ಸ್ವಾಗತ

ಕುಮಟಾ ಸೇತುವೆ ದಾಟಿ, ಬಲಕ್ಕೆ ತಿರುಗಿ ಏರು ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಸಾಗುವಾಗ ಚಳಿಯೆಲ್ಲಾ ಬಿಟ್ಟು ವಾರ್ಮ್ ಅಪ್ ಆದಂತಾಯ್ತು. ನಾವು ನಮ್ಮ ಖುಷಿಗೆ ಹೊರಟಿದ್ದರೆ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ತಮ್ಮ ಕಾಯಕವನ್ನು ಮಾಡುವ ಮಹಿಳೆಯರು ಕಾಡಿನಿಂದ ಸೊಪ್ಪಿನ ಕಟ್ಟು ಹೊತ್ತು ಶಿಸ್ತಿನಲ್ಲಿ ನಡೆದು ಬರುತ್ತಿದ್ದರು. ದಾರಿಯುದ್ದಕ್ಕೂ ಮಳೆ ಸೃಷ್ಟಿಸಿದ ದೃಶ್ಯಕಾವ್ಯವನ್ನು ಸವಿಯಲು, ಕಣ್ತುಂಬಿಕೊಳ್ಳುವ ಜತೆಗೆ ಕ್ಯಾಮೆರಾದಲ್ಲಿ ದಾಖಲಿಸಲು ಸಾಕಷ್ಟು ಸಮಯ ನೀಡುತ್ತಾ ಮುಂದುವರಿದೆವು. ಮುರಕಲ್ಲಿನ ಪಾದೆ ಪ್ರದೇಶ, ಅಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲಲ್ಲಿ ಉಂಟಾದ ಪಳ್ಳಗಳು(ಚಿಕ್ಕ ಗುಂಡಿ ತುಂಬ ಶುಭ್ರ ನೀರು), ಅಲ್ಲಲ್ಲಿ ಹಸಿರು ಹುಲ್ಲು ಹಿನ್ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ ಕಾಡು ಇವುಗಳು ನೀಡುವ ಖುಷಿಯೇ ಬೇರೆ.

ಸೈಕಲ್ ಬಿಟ್ಟು ಕೈಕಾಲ್ ಬಳಕೆ

ಕುಮಟಾ-ಶಿರಸಿ ರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿ ಸುಮಾರು 13 ಕಿ.ಮೀ ಚಲಿಸಿ, ಕತಗಾಲ, ಅಂತ್ರವಳ್ಳಿ ದಾಟಿ ಹೈವೇ ಬಿಟ್ಟು ಎಡಕ್ಕೆ ಹೊರಳಿದರೆ ದಟ್ಟಾರಣ್ಯ. ಅದರ ನಡುವೆ ನಮ್ಮ ನಿರೀಕ್ಷೆಯನ್ನೂ ಮೀರಿ ಉತ್ತಮ ರಸ್ತೆಯೇ ಇತ್ತು. ಐದು ಸೈಕಲ್ಲುಗಳು ಮುಂದೆ ಸಾಗುತ್ತಿದ್ದರೆ ನಮ್ಮ ಹಿಂದೆ ಅಥವಾ ಮುಂದೆ ಅಪ್ಪ-ಮಗಳು ಇದ್ದ ಕಾರು ಇತ್ತು. ಮಳೆಗಾಲವಾಗಿದ್ದರಿಂದಲೋ ಏನೋ ಯಾಣಕ್ಕೆ ಬರುವ ಪ್ರವಾಸಿಗರ ಸಂಖ್ಯೆ ಬಹಳ ಕಡಿಮೆಯೆನ್ನಬಹುದು. ಹಾಗಾಗಿ ರಸ್ತೆ ನಮಗೇ ಬರೆದುಕೊಟ್ಟಂತೆ ಆಗಿತ್ತು. ಅದಕ್ಕಾಗಿಯೇ ಗಣೇಶ್ ನಾಯಕ್ ನಮ್ಮೆಲ್ಲರನ್ನೂ ಬೇಕು ಬೇಕಾದಂತೆ ರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿ ನಿಲ್ಲಿಸಿ, ಸವಾರಿ ಮಾಡಿಸಿ ಆಂಗಲ್ ಬದಲಾಯಿಸಿ ಫೊಟೊ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಲೇ ಇದ್ದರು!

ಕಾಡು, ಅಲ್ಲಲ್ಲಿ ಕಾಡಿನ ತೆಕ್ಕೆಗೆ ಹೊಂದಿಕೊಂಡಂತೆ ಗದ್ದೆ, ಹಳ್ಳಿ, ಮನೆಗಳು, ರಸ್ತೆ ಬದಿಯಲ್ಲಿ ಸಿಮೆಂಟಿಲ್ಲದೆ ತಾಳೆ ಎಲೆ, ಮಡಲು ಬಳಸಿ ಮಾಡಿದ ತಂಗುದಾಣಗಳು ಇವೆಲ್ಲವೂ ನಮ್ಮ ಸೋಜಿಗದ ಕಣ್ಣುಗಳಿಗೆ ಆಹಾರವಾದರೂ ಗ್ರಾಮಸ್ಥರ ಶಾಂತಿಯುತ ಆದರೆ ಒಡಲಲ್ಲಿರುವ ಅನೇಕ ನೋವುಗಳನ್ನು ಕಡೆಗಣಿಸುವಂತಿಲ್ಲ.
ಕಾಡು ದಾರಿ, ಜತೆಗೆ ಏರುದಾರಿ-ಇಳಿದಾರಿಯಾದರೂ ಮಳೆಗಾಲದ ತಣ್ಪಿನಿಂದಾಗಿ ಯಾವುದೇ ವಿಶೇಷ ಕಷ್ಟವನ್ನನುಭವಿಸದೆ ಯಾಣ ರಸ್ತೆ ಮುಗಿಯುವ ಕೊನೆಯ ಭಾಗ ಸೇರಿಕೊಂಡೆವು. ಅಲ್ಲೊಂದೇ ಒಂದು ಅಂಗಡಿಯಲ್ಲಿ ಚಹಾ ವಿರಾಮ, ಅಲ್ಲೇ ಬದಿಯಲ್ಲಿ ಸೈಕಲ್ಲನ್ನು ಭದ್ರವಾಗಿರಿಸಿ ಒಂದು ಕಿ.ಮೀ ಚಾರಣ.
ದಾರಿ ಪಕ್ಕದ ಸಣ್ಣ ತೊರೆ, ಜಲಪಾತದಲ್ಲಿ ಮತ್ತೊಂದಷ್ಟು ಫೊಟೊ ಶೂಟ್ ಆಗಿ ಮೇಲೇರುತ್ತಾ ಮೊದಲು ಸಿಕ್ಕಿದ್ದು ಗಣಪತಿ ದೇವಸ್ಥಾನ, ಎಡಗಡೆಯಲ್ಲಿ ವಿನೂತನ ರಚನೆಯ ಮೋಹಿನಿ ಶಿಖರವಾದರೆ ಮತ್ತೆ ಮೆಟ್ಟಿಲಲ್ಲಿ ಏರುತ್ತಾ ಹೋದರೆ ಅದು ತಲಪುವುದು ವಿಶಾಲವಾದ ಭೈರವೇಶ್ವರ ಶಿಖರದ ಬುಡಕ್ಕೆ. ಅಲ್ಲಿ ಮತ್ತೆ ಭೈರವೇಶ್ವರನ ಗುಡಿ ಶಿಲಾರಚನೆಯ ಬುಡದಲ್ಲೇ ಇದೆ.
ಭಸ್ಮಾಸುರ ಮೋಹಿನಿ ಪುರಾಣಕಥೆಯೊಂದಿಗೆ ಮಿಳಿತವಾಗಿ ಈ ಎರಡು ಬೃಹತ್ ಕಲ್ಲುಗಳಿಗೆ ಮೋಹಿನಿ ಶಿಖರ, ಭೈರವ ಶಿಖರ ಹೆಸರು ಬಂದಿದೆ. ಗಾತ್ರದಲ್ಲಿ ಎತ್ತರವಿರುವುದು ಭೈರವ ಶಿಖರ. ಮೋಹಿನಿ ಶಿಖರ 90 ಮೀಟರ್ ಎತ್ತರವಿದ್ದರೆ ಭೈರವೇಶ್ವರ ಶಿಲಾಶಿಖರ 120 ಮೀಟರ್ ಇದೆ. ಇವುಗಳಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲಲ್ಲಿ ದೊಡ್ಡಜೇನುಹುಳುಗಳ ಗೂಡು ವಿಶೇಷ ಮೆರುಗು ನೀಡುತ್ತವೆ. ನಮ್ಮ ಸೈಕಲ್ ದಿರಿಸಿನ ಕಾರಣದಿಂದ ದೇವಸ್ಥಾನದೊಳಗೆ ಹೋಗದೆ ಹೊರಗಿನಿಂದಲೇ ನಮಿಸಿ ಮತ್ತೆ ಕೆಳಗಿಳಿದೆವು. ಅಷ್ಟರಲ್ಲಾಗಲೇ ಹೊಟ್ಟೆ ತಾಳ ಹಾಕಿದ್ದರಿಂದ ತಳಭಾಗದ ಪಾಕರ್ಿಂಗ್ ತಾಣದ ಚಹಾದಂಗಡಿಯಲ್ಲಿ ಪ್ಲೇಟ್ ಮ್ಯಾಗಿ ಹೊಟ್ಟೆಗಿಳಿಸಿ ಮತ್ತೆ ಸೈಕಲ್ ತುಳಿಯಲು ಶುರುವಿಟ್ಟರೆ ಮಧ್ಯಾಹ್ನ 2.30 ಸುಮಾರಿಗೆ ನಾವು ಕಾರು ನಿಲ್ಲಿಸಿದ ಕುಮಟಾದ ಪಾಂಡುರಂಗ ಹೊಟೇಲ್ ಆವರಣ ತಲಪಿದೆವು. ಮತ್ತೆ ವೇಷ ಪಲ್ಲಟಿಸಿ ಕಾರೇರಿದವರು ರಾತ್ರಿ ವೇಳೆಗೆ ಮರಳಿ ಮನೆಗೆ.

ಭೈರವೇಶ್ವರ ಶಿಖರ, ಅಂತರ್ಜಾಲ ಚಿತ್ರಕೃಪೆ

ಮೋಹಿನಿ ಶಿಖರ, ಅಂತರ್ಜಾಲ ಚಿತ್ರ ಕೃಪೆ

ಮಾಲ್ ಮಹಲಿಗಿಂತ ಮಾಸಲು ಅಂಗಡಿ ಮೇಲು!

ಘಟನೆ 1: ಮಿತ್ರರೊಬ್ಬರಿಗೆ ಕಾಣಿಕೆ ಕೊಡುವುದಿತ್ತು. ಮಂಗಳೂರಿನ ಹೃದಯ ಭಾಗದ ಮಾಲ್ ವೊಂದಕ್ಕೆ ಹೋದೆ. ಜೀವನ ಶೈಲಿಯ ಸ್ಟೋರ್ ನಲ್ಲಿ ಸುತ್ತಾಡಿದೆ ನನ್ನ ಸಾದಾ ಡ್ರೆಸ್ ಗಮನಿಸಿಯೋ ಏನೋ ಯಾರೂ ನನ್ನಲ್ಲಿ ಏನೂ ಕೇಳಲಿಲ್ಲ. ಬಳಿಕ ಗಿಫ್ಟ್ ಖರೀದಿಸಿದೆ, ತೆರಿಗೆ ಸಹಿತ ಬಂದ ಬಿಲ್ ಪಾವತಿಸಿ ಹೊರಬಂದೆ.

ಘಟನೆ 2: ಮಗುವಿಗೆ ಆಟಿಕೆ ತರುವುದಕ್ಕಾಗಿ ಹಳೆಯ ಆಟಿಕೆ ಅಂಗಡಿಗೆ ನನ್ನ ಪತ್ನಿ ಹೋಗಿದ್ದಳು. ಇನ್ನೂ ಒಂದು ವರ್ಷದ ತುಂಬದ ಮಗನಿಗೆ ಆಟಿಕೆ ಕೇಳಿದಾಗ ಮಾಲೀಕನೇ ಹೇಳಿದನಂತೆ, ಈಗಲೇ ಕಾರಿನಂತಹ ಆಟಿಕೆ ಕೊಂಡು ಹೋಗಿ ಹಾಳು ಮಾಡಬೇಡಿ, ತುಸು ದೊಡ್ಡವನಾಗಲಿ, ಆ ಮೇಲೆ ಬನ್ನಿ....!

ಕಿಸೆಯಲ್ಲಿ ಕಾಸಿದ್ದರೆ ಮರ್ಕಟ ಮನವನ್ನು ಮರುಳು ಮಾಡಬಲ್ಲ ಇಂದಿನ ಮಾಲ್ ಗಳಲ್ಲಿ ನಿಮ್ಮನ್ನು ಯಾರೂ ಗಮನಿಸುವುದಿಲ್ಲ, ಸಿಸಿಟಿವಿ ಕ್ಯಾಮೆರಾ ಹೊರತಾಗಿ. ನಿಮ್ಮ ಬೇಕು ಬೇಡಗಳಿಗೆಲ್ಲ ನೀವೇ ಅಲ್ಲಿ ಅಧಿಪತಿ. ಹಾಗಾಗಿ ನಮ್ಮ ಆಸೆಗಳಿಗೆ ಕಡಿವಾಣವಿಲ್ಲ.
ಯಾವುದೇ ವ್ಯಾಪಾರಿ ನಿಮ್ಮ ಉದ್ಧಾರಕ್ಕಾಗಿ ಅಂಗಡಿ ಹಾಕಿಲ್ಲ ಅನ್ನೋದು ನಿಜ, ಆದರೆ ವ್ಯಾಪಾರದಲ್ಲೂ ಅಲಿಖಿತ ನೈತಿಕ ತಳಹದಿಯೊಂದರಲ್ಲಿ ಕಾರ್ಯನಿರ್ವಹಿಸುವುದಿದ್ದರೆ ಹಳೆ ತಲೆಮಾರಿನ ಅಂಗಡಿಗಳೇ ಹೊರತು ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಬಣ್ಣಬಣ್ಣದ ಕನಸಿನ ಬೀಜ ಬಿತ್ತುವ ಮಾಲ್ ಗಳಲ್ಲ ಎನ್ನುವುದು ನನ್ನ ಅನಿಸಿಕೆ.

ಬೇಕಾದರೆ ನಿಮ್ಮ ಊರಿನ ಹಳೆಯ ಅಂಗಡಿಗಳಿಗೆ ಹೋಗಿ ಕೆಲವು ವ್ಯಾಪಾರಿಗಳು ನಿಮ್ಮ ಮನೆ ವಿಚಾರ, ಮಗನ ವಿದ್ಯಾಭ್ಯಾಸ ಏನಾಯ್ತು, ನಿಮ್ಮ ಉದ್ಯೋಗದ ಬಗ್ಗೆ ವಿಚಾರಿಸುತ್ತಾರೆ, ಯಂತ್ರಮಾನವರಂತೆ ಕೇವಲ ನಿಮ್ಮ ಸರಕಿನ ಬಿಲ್ ಮಾಡಿ ಹಣ ಪಡೆದು ಚಿಲ್ಲರೆ ಕೊಡುವುದಷ್ಟೇ ಅವರ ಕಾಯಕವಲ್ಲ.
ಇಂತಹ ಅಂಗಡಿಯವರಿಗೆ ಇಡೀ ಊರಿನ ಪ್ರಮುಖರ ಕಾರುಭಾರು, ವಹಿವಾಟು, ಊರಿನ ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿ ನಡೆದ ಮರಣ, ಹಿಂದಿನ ಓಣಿಯ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ನಡೆದ ಕಳವು...ಹೀಗೆ ಎಲ್ಲ ಸಮಾಚಾರಗಳೂ ತಿಳಿದಿರುತ್ತವೆ. ಮಾಹಿತಿಯ ವಿನಿಮಯ ಕೂಡಾ ವ್ಯಾಪಾರದ ಜತೆ ಜತೆಗೇ ನಡೆಯುತ್ತದೆ. ವ್ಯಾಪಾರದೊಂದಿಗೆ ಜೀವಂತಿಕೆ ಇರುತ್ತದೆ.
ಎಸಿ ಮಾಲ್ ಗಳಲ್ಲಿ ತಣ್ಣನೆ ಹೋಗಿ ಕಿಸೆಗೆ ಕತ್ತರಿ ಹಾಕಿಕೊಂಡು ಬಂದರೆ ಎಲ್ಲೋ ಪರದೇಶಕ್ಕೆ ಹೋದಂತಾಗುತ್ತದೆ. ಅಲ್ಲಿರುವವರ ಪರಿಚಯವೂ ಇಲ್ಲ, ನಿಮ್ಮ ಸಂಶಯ ಬಗೆ ಹರಿಸುವುದಕ್ಕೂ ಸರಿಯಾದವರಿಲ್ಲ. ಇಷ್ಟರ ಹೊರತಾಗಿಯೂ ಹೀಗೆ ಮಾಲಿನಲ್ಲಿ ಮಂಗನಂತೆ ತಿರುಗಿದವರಲ್ಲಿ ನಾನೂ ಒಬ್ಬ.....

ಚಿತ್ರ: www.wallpaper777.com

ಕ್ಯಾಮೆರಾಮನ್‌ನ ತುಂಟತನವೂ ನಿದ್ರಾಭಂಗವೂ

ಸಭೆ, ಕಾರ್ಯಾಗಾರ, ಸಮಾವೇಶ, ಅಂತಾರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ವಿಚಾರ ಸಂಕಿರಣ ಇವೆಲ್ಲಾ ಸಾಫ್ಟ್‌ ನ್ಯೂಸ್ ಆಗಿ ನಾವು ಪ್ರಕಟಿಸಬೇಕಾದ ವಿಷಯಗಳು ಪತ್ರಿಕೆಯಲ್ಲಿ...

ಇಂತಹ ಹೆಚ್ಚಿನ ಕಡೆಯೂ ವಿಚಾರಮಂಥನ ನಡೆಯುವಾಗ ವಿಚಾರಗಳ ಗಾಂಭೀರ್ಯ ಹೆಚ್ಚಿದಾಗಲೆಲ್ಲ ಸಭಿಕರು ತಲ್ಲೀನರಾಗುತ್ತಾ ‘ತಲೆದೂಗು’ವುದೂ ಉಂಟು...ಅದರಲ್ಲೂ ಬೆಳಗ್ಗೆ ಸಖತ್ ಉಪಾಹಾರ, ಮಧ್ಯಾಹ್ನ ಭೂರಿ ಭೋಜನವಿದ್ದರಂತೂ ಮುಗೀತುಕಥೆ..

ಮೊನ್ನೆ ಸುರತ್ಕಲ್‌ನ ಎನ್‌ಐಟಿಕೆ(ಹಿಂದಿನ ಕರ್ನಾಟಕ ರೀಜನಲ್ ಇಂಜಿನೀಯರಿಂಗ್ ಕಾಲೇಜ್)ಯಲ್ಲಿ ಸುವರ್ಣ ಮಹೋತ್ಸವ*ದ ಅಂಗವಾಗಿ ಹಳೆ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳ ಸಮಾವೇಶ ಏರ್ಪಾಡಾಗಿತ್ತು.

ಅತಿಥಿ ಗಣ್ಯರು ಬರುವಾಗ ಭಾರತೀಯ ಸಂಪ್ರದಾಯದಂತೆ ಒಂದು ಗಂಟೆ ತಡ. ಆ ಬಳಿಕ ಎನ್‌ಐಟಿಕೆಯ ಮಾಜಿ ಪ್ರಾಂಶುಪಾಲರು, ನಿರ್ದೇಶಕರನ್ನು ಗೌರವಿಸುವುದು, ಉಪಾನ್ಯಾಸಕರು, ಬೋಧಕೇತರ ಸಿಬ್ಬಂತಿಗಳನ್ನು ಗುಲಾಬಿ ಕೊಟ್ಟು ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಅರ್ಥಪೂರ್ಣ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ..

ಆ ಬಳಿಕ ಅತಿಥಿಗಳ ಭೀಕರ ಭಾಷಣಗಳು ಶುರುವಾದವು...ಈ ನಡುವೆ ಸೀಟ್‌ಗಳಲ್ಲಿ ಕೂತ ಅನೇಕರು ಹಿಂದಿನ ದಿನ ಸುಸ್ತಿನಿಂದಲೋ ಏನೋ ನಿಧಾನವಾಗಿ ತೂಕಡಿಸಲು ಶುರುವಿಟ್ಟುಕೊಂಡರು.

ಆದರೆ ಇವರ ಸುಖನಿದ್ದೆಗೆ ಭಂಗ ತರಲು ಆಯೋಜಕರು ಒಂದು ಸೂಪರ‍್ ತಂತ್ರವನ್ನು ಕಾರ್ಯರೂಪಕ್ಕೆ ಇಳಿಸಿದ್ದರು. ಕಾರ್ಯಕ್ರಮವನ್ನು ವೇದಿಕೆಯ ಇಕ್ಕೆಲಗಳಲ್ಲಿನ ದೊಡ್ಡ ಪರದೆಗಳಲ್ಲಿ ನೇರಪ್ರಸಾರ ಮಾಡಲಾಗುತ್ತಿತ್ತು.

ಮೂವರು ಕ್ಯಾಮೆರಾಮನ್‌ಗಳು ಶೂಟಿಂಗ್ ಮಾಡಿದ್ದು ನೇರವಾಗಿ ಬಿತ್ತರಗೊಳ್ಳುತ್ತಿತ್ತು.

ಇಲ್ಲೇ ಆಗಿದ್ದು ಎಡವಟ್ಟು. ನೋಡುವವರಿಗೆ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಗಳು ಕಾಣಲೆಂದು ಮಾಡಿದ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ನಿದ್ರಾಸಕ್ತರಿಗೆ ಕಿರಿಕ್ ಎನಿಸತೊಡಗಿತ್ತು. ಯಾಕೆಂದರೆ ಯಾರು ಕಣ್ಮುಚ್ಚಿ ದೇವೇಗೌಡರಂತೆ ದೇಶದ ಬಗ್ಗೆ ಕನಸು ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದರೋ ಅವರ ಮೇಲೆ ಕ್ಯಾಮೆರಾಮನ್‌ನ ಗೃಧ್ರ ದೃಷ್ಟಿ ಬೀಳುತ್ತಿತ್ತು. ಅಂತಹವರ ಮೇಲೆಯೇ ಆತ ಕ್ಯಾಮೆರಾ ಲೆನ್ಸ್ ಝೂಮ್ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ..ಅದನ್ನೇ ವಿಡಿಯೋ ಎಡಿಟಿಂಗ್‌ನವ ನೇರವಾಗಿ ದೊಡ್ಡ ಪರದೆಗೆ ಕಳುಹಿಸಿ ನಿದ್ದೆ ಮಾಡಿದವರ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಕುಳಿತವರು ಪಕ್ಕೆಗೆ ತಿವಿದು ಎಬ್ಬಿಸುತ್ತಿದ್ದರು....

ತಾನೊಬ್ಬ ಇಡೀ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮವನ್ನು ನಿಂತೆ ಶೂಟಿಂಗ್‌ ಮಾಡುವ ಶಿಕ್ಷೆಗೊಳಗಾದ ಕ್ಯಾಮೆರಾ ಮನ್‌ನ ಈಗ

ಒಳಗೊಳಗೇ ಮುಸಿಮುಸಿ ನಗುತ್ತಿದ್ದ. ನಿದ್ರಾಭಂಗವಾದವರು ಕಣ್ಣೊರಸಿ ಮತ್ತೆ ವೇದಿಕೆಯತ್ತ ಕಣ್ಣು ನಡುತ್ತಿದ್ದರು ಅಥವಾ ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರು!

*ಇದೀಗ ಎನ್‌ಐಟಿಕೆ(national institute of technology, karnataka) ಸುವರ್ಣವರ್ಷಾಚರಣೆಯ ಸಂಭ್ರಮದಲ್ಲಿದೆ. ಆಚರಣೆಯ ಅನೇಕ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಗಳು ಅರ್ಥಪೂರ್ಣವಾಗಿ ನಡೆಯುತ್ತಿವೆ...ಇದು ಕೇವಲ lighter readingಗಾಗಿ ಮಾತ್ರ

ಟಯರು ಪಂಕ್ಚರ್‍ ಪುರಾಣ

ಬಹುಷಃ ಅತ್ಯಂತ ಕಿರಿಕಿರಿಯ ಅವಸ್ಥೆ ಇದು..ಎಲ್ಲ ಬೈಕ್‌ ರೈಡರ್‌ಗಳನ್ನು ಕಾಡುವ ಸಮಸ್ಯೆ...

ತಡರಾತ್ರಿ ವರೆಗೂ ದುಡಿದು ಇನ್ನೇನು ಒಮ್ಮೆ ಮನೆ ಸೇರಿಬಿಡೋಣ ಎಂದು ದ್ವಿಚಕ್ರ ಸಂಗಾತಿಯ ಬಳಿ ಬಂದು ಕಿಕ್ ಹೊಡೆದು ಮುಂದೆ ಚಲಿಸುವಾಗ ಹಿಂದಿನ ಭಾಗ ಕಡಮೆ ಮಾಲು ಕುಡಿದವರಂತೆ ಓಲಾಡತೊಡಗುತ್ತದೆ. ನೋಡಿದರೆ ಟೈರ್‍ ಫ್ಲಾಟ್! ಇನ್ನೆಲ್ಲೋ ಅರ್ಜೆಂಟಾಗಿ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದೀರಿ..ಅರ್ಧ ಧಾರಿಯಲ್ಲಿ ಬೈಕ್ ಓಲಾಡುತ್ತದೆ...ಟೈರು ಬಡಕಲು ನಾಯಿಯಂತಾಗಿರುತ್ತದೆ...
ನಿಮ್ಮ ದ್ವಿಚಕ್ರ ವಾಹನ ಸ್ಕೂಟರ್‍ ಆಗಿದ್ದು ಸ್ಟೆಪ್ನೀ ಇದ್ದರೆ ಬಚಾವ್..ಟೈರು ಬದಲಾಯಿಸಬಹುದು(ಕಷ್ಟಪಟ್ಟಾದರೂ).
ಆದರೆ ಬೈಕ್ ಆಗಿದ್ದರೆ ಮುಗೀತು ಕಥೆ. ರಾತ್ರಿಯಾಗಿದ್ದರೆ ಪಂಕ್ಚರ್‍ ಹಾಕುವವರೂ ಮನೆಗೆ ಹೋಗಿರುತ್ತಾರೆ. ಹೋಗುವ ಹಂತದಲ್ಲಿದ್ದರೆ ಅವರ ಮನವೊಲಿಸಿ, ದಮ್ಮಯ್ಯಾ ಹಾಕಿ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಬಂದು ಟ್ಯೂಬ್‌ಗೆ ಪ್ಯಾಚ್ ಹಾಕಿಸುವುದು ನಮ್ಮ ನಮ್ಮ ಸಾಮರ್ಥ್ಯಕ್ಕೆ ಬಿಟ್ಟ ವಿಚಾರ.
ಮಂಗಳೂರಿನ ನವಭಾರತ ಸರ್ಕಲ್ ಬಳಿಯಲ್ಲೊಬ್ಬ ಅಜ್ಜಿಯ ಟ್ಯೂಬ್ ಪಂಕ್ಚರ್‍ ಅಂಗಡಿಯಿದೆ. ಅಜ್ಜಿ ಕ್ಯಾಷಿಯರ್‍. ವಯಸ್ಸಿಗೆ ತಕ್ಕಷ್ಟು ಧಾರ್ಷ್ಟ್ಯವೂ ಇದೆ. ಆಕೆಯ ಅಸಿಸ್ಟೆಂಟ್ ಹುಡುಗನಿಗೆ ಕೈತುಂಬಾ ಕೆಲಸ. ಒಮ್ಮೆ ರಾತ್ರಿ ೯.೩೦ರ ವೇಳೆಗೆ ಮನೆಗೆ ಹೊರಟಾ‌ಗ ನನ್ನ ಬೈಕ್‌ನ ಟೈರ್‍ ಪ್ಯಾಚ್ ಆಗಿ ‘ತಳ್ಳು ಗಾಡಿ ಐಸಾ’ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಅಜ್ಜಿಯ ಮುಂದೆ ಹೋಗಿ ದೀನಮುಖ ಭಾವ ಹೊತ್ತು ನಿಂದೆ.
ಏನು?! ಎಂಬಂತೆ ಕಣ್ಣಲ್ಲೇ ಅಜ್ಜಿ ಆವಾಝ್ ಹಾಕಿದ್ರು. ಟೈರು ತೋರಿಸಿದೆ.
ಅಲ್ಲೆಲ್ಲೂ ಆಕೆಯ ಪಂಕ್ಚರ್‍ ಪ್ರವೀಣ ಹುಡುಗ ಕಾಣಿಸಲಿಲ್ಲ.
ಟೈಮಾಯ್ತು...ಇವತ್ತಾಗಲ್ಲ ಎಂದು ಖಡಾಖಂಡಿತವಾಗಿ ಹೇಳಬೇಕೆ ಈ ಅಜ್ಜಿ.
ಸುರತ್ಕಲ್‌ಗೆ ಹೋಗಬೇಕು, ೧೦ ಗಂಟೆ ಕಳೆದ್ರೆ ಬಸ್ ಸಿಗಲ್ಲ...ಹೀಗೆ ಅನುನಯದ ದನಿಯಲ್ಲಿ ಅಜ್ಜಿಯನ್ನು ಪುಸಲಾಯಿಸಿದೆ...ಸುಮಾರು ೧೦ ನಿಮಿಷದ ಗೋಗರೆತದ ಬಳಿಕವೂ ಅಜ್ಜಿ ಕರಗಲಿಲ್ಲ. ಕೊನೆಗೆ ಭಾವರಹಿತರಾಗಿ ‘ಹೋದವ ಬರ್‍ಲಿ ಅವ ಮಾಡಿದ್ರೆ ಆಯ್ತು ನನಗ್ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ’(ನಿಮ್ಮಂಥವರನ್ನು ಯಾವಾಗಲೂ ನೋಡುತ್ತೇನೆ?) ಎಂಬ ಡೈಲಾಗ್.
ಕೊನೆಗೂ ಸ್ಪಾನರ್‍ಗಳ ನಾದ ಹೊರಹೊಮ್ಮಿಸುತ್ತಾ ಹುಡುಗ ಬಂದ. ಅಜ್ಜಿ ಕಣ್ಣಲ್ಲೇ ಪ್ರಶ್ನಾರ್ಥಕವಾಗಿ ನನ್ನನ್ನೊಮ್ಮೆ, ಟೈರನ್ನೊಮ್ಮೆ ಹುಡುಗನ ಮುಖವನ್ನೊಮ್ಮೆ ನೋಡಿದ್ರು. ಹುಡುಗ ಆಣತಿಯನ್ನು ಅರ್ಥೈಸಿಕೊಂಡವನಂತೆ ನೇರ ಬೈಕನ್ನು ಮೈನ್ ಸ್ಟಾಂಡಿಗೇರಿಸಿ ಸರಸರನೆ ಟೈರು ಕಳಚಿ ತನ್ನ ಕಾರ್ಯ ಶುರು ಹಚ್ಚಿಕೊಂಡ....

ಟೈರಿಗೆ ಪಂಕ್ಚರ್‍ ಹಾಕುವವರು ಹತ್ತಿರವಿದ್ದರೆ, ಪಂಕ್ಚರ್‍ ಹಗಲೇ ಇದ್ದರೆ ನಿಮ್ಮ ಅದೃಷ್ಟ. ಇಲ್ಲವಾದರೆ ಸೈಕಲ್ ಮಾದರಿಯಲ್ಲಿ ಬೈಕನ್ನು ತಳ್ಳಿಕೊಂಡು ಹೋಗಬೇಕು. ಅದೂ ನಿಮ್ಮ ೧೫೦-೧೮೦ ಸಿಸಿಯ ಕೋಣಗಳಂತಹ ಬೈಕಾದರೆ ತಳ್ಳುವುದೂ ಶಿಕ್ಷೆಯೇ! ಊರಿಗೆ ಒಬ್ಬನೇ ಪಂಕ್ಚರ್‍ ಹಾಕುವವನಾದರೆ ಅವನ ಧಿಮಾಕು ನೋಡಬೇಕು. ಗೆಳೆಯರೊಬ್ಬರ ಟೈರು ಪಂಕ್ಚರಾದಾಗ, ಹೊಸ ಟ್ಯೂಬೇ ಹಾಕಬೇಕು ಎಂದು ಪಟ್ಟು ಹಿಡಿದ ಮುದುಕ ಮೆಕ್ಯಾನಿಕ್ ಒಬ್ಬರು ಆಲ್‌ಮೋಸ್ಟ್ ಡಬಲ್ ಹಣ ವಸೂಲಿ ಮಾಡಿದ್ದರಂತೆ. ಕೆಲವರ ಕೆಲಸವೂ ಕಳಪೆ. ಅದೃಷ್ಟವೂ ಕೈಕೊಟ್ಟಿತ್ತೇನೋ..ನಾನೊಮ್ಮೆ ಒಂದು ವಾರದಲ್ಲಿ ನಾಲ್ಕು ಬಾರಿ ಪಂಕ್ಚರ್‍ ಹಾಕಿಸಬೇಕಾಗಿ ಬಂದಿತ್ತು.
ನನ್ನ ಬೈಕ್‌ನ ಟೈರ್‍ ಪಂಕ್ಚರ್‍ ಪ್ರಕರಣಗಳಲ್ಲಿ ಬೇರೆ ಬೇರೆ ರೀತಿಯ ಮೆಕ್ಯಾನಿಕ್‌ಗಳನ್ನು ನೋಡಿದ್ದೇನೆ. ಉಪ್ಪಿನಂಗಡಿ ಬಳಿಯ ನಗು ಮೊಗದ ಮೆಕ್ಯಾನಿಕ್ ಒಬ್ಬರು ಮಧ್ಯಾಹ್ನ ಕರೆಂಟ್ ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೂ ಗ್ಯಾಸ್ ಸ್ಟೋವ್ ಬಳಸಿ ಹಾಟ್ ಪ್ರೆಸ್ ಪಂಕ್ಚರ್‍ ಹಾಕಿ, ನಾನು ಹಣದ ಕೊಡುವ ಜತೆ ಥ್ಯಾಂಕ್ಸ್ ಹೇಳಿದಾಗ ಬಹಳ ಖುಷಿ ಪಟ್ಟಿದ್ದರು. ಟೈರ್‍ ಪಂಕ್ಚರಿನಂತಹ ಪೇಚಿನ ಪ್ರಸಂಗಗಳಲ್ಲಿ ಉತ್ತಮ ಸೇವೆ ಕೊಡುವ ಮೆಕ್ಯಾನಿಕ್‌ಗಳು ಆಪದ್ಬಾಂಧವರಂತೆಯೇ ಕಾಣಿಸಿದರೂ ಅಚ್ಚರಿಯಿಲ್ಲ.

ಕಪಾಟಿನಲ್ಲಿ ಇಣುಕಿತೊಂದು ಹಳೆಯಂಗಿ!

ನಿಮ್ಮ ಖಾಸಗೀ ರೂಮಿನಲ್ಲಿ ಜಾಗ ತಿನ್ನುವಂಥ ಕಪಾಟಿನಲ್ಲಿ ಏನೇನಿರಬಹುದು?

ನಿಮ್ಮ ಜೇಬಿನ ಸಾಮರ್ಥ್ಯಕ್ಕನುಗುಣವಾಗಿ ಒಂದಷ್ಟು ಜ್ಯುವೆಲ್ಲರಿ, ಅರ್ಧ ಡಜನ್ನು ಷೇರು ಸರ್ಟಿಫಿಕೇಟ್, ಶಾಲೆಯಿಂದ ತೊಡಗಿ ಮದುವೆ ಆನಿವರ್ಸರಿ, ಮಗುವಿನ ಮೊದಲ ಬರ್ತ್‌ಡೇ ವರೆಗೆ ತೆಗೆದ ಫೋಟೋ ಆಲ್ಬಂ... ಹ್ಯಾಂಗರ್‍ಗಳಲ್ಲಿ ನೇತಾಡುವ, ತುಂಬಿ ತುಳುಕುವ ಬಟ್ಟೆಬರೆ....

ಇವೆಲ್ಲದರ ನಡುವೆ ಒಂದಾದರೂ ಹಳೆಯ ಅಂಗಿ ಇಣುಕಿ ನೋಡೀತೇ? ನೆನಪನ್ನು ಹತ್ತಾರು ವರ್ಷ ಹಿಂದೆ ಕೊಂಡೊಯ್ಯುವ ಹಳೆಯ ಅಂಗಿ ಇದ್ದರೂ ಇರಬಹುದೇನೋ!

ಹಳೆಯ ಅಂಗಿ ತರುವ ನೆನಪು ಆಪ್ಯಾಯಮಾನವಾದ್ದು. ಹೊಸ ಅಂಗಿ ಗರಿಗರಿಯಾಗಿ ಹಾಕುವುದು ಒಂದು ರೀತಿಯ ಹೆಮ್ಮೆ, ಉಳಿದವರ ನಡುವೆ ನ್ಯೂ ಪಿಂಚ್ ಎಂದು ಚಿವುಟಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಅವಕಾಶ ಮಾಡಿಕೊಡಬಹುದು. ಆದರೆ ಹಳೆಯ ಅಂಗಿ ಹಾಗಲ್ಲ, ನಮ್ಮನ್ನು ಉಳಿದವರ ಜತೆ ಹೋಲಿಸದೆ ನಮ್ಮನ್ನು ನಮ್ಮಷ್ಟಕ್ಕೇ ಅಪ್ಪಿ ಹಿಡಿದುಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ ಹಳೆ ದೋಸ್ತನಂತೆ. ಕಾಲಚಕ್ರದಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ದೇಹದಲ್ಲಿ ಆಗುವ ಬದಲಾವಣೆಗಳನ್ನೂ ಗೆಳೆಯನಂತೇ ಮೌನವಾಗಿ ಹೇಳಿಬಿಡುತ್ತದೆ! ಇಲ್ಲಿ ಗರಿಗರಿ ಕಾಣಿಸುವ ಹಂಬಲ ಇಲ್ಲ, ಕೂಲ್ ಆಗಿ ಹಳೆಯಂಗಿ ಧರಿಸಿ ನಮ್ಮಷ್ಟಕ್ಕೇ ನಾವಿರಬಹುದು.

ಅಂದಿನ ಕಾಲಕ್ಕೆ ಫ್ಯಾಶನೆಬಲ್ ಎಂದು ನಾವು ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಕೊಂಡುಕೊಂಡ ಅಂಗಿ, ಮೊದಲ ಸ್ಯಾಲರಿಯಲ್ಲಿ ಖರೀದಿಸಿದ ಅಂಗಿ ಹೀಗೆ ಏನೆಲ್ಲಾ ಕಾರಣಗಳೊಂದಿಗೆ ನಿಮ್ಮ ಪತ್ನಿಯ ಹಾಗೆಯೇ ನಿಮ್ಮನ್ನು ಬಿಟ್ಟಿರಲಾರದ ಅಂಗಿ ಈ‌ಗ ಕಾಲರ್‍ ಹರಿದುಕೊಂಡೋ, ಚಹಾದ ಕಲೆ ಹಿಡಿದೋ ಗೋದ್ರೆಜಿನ ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿ ಮುದುಡಿಕೊಂಡಿರಬಹುದು.

ಈಗಲೂ ನೆನಪಾದಾಗ ಒಮ್ಮೊಮ್ಮೆ ಹಳೆಯ ಅಂಗಿಯನ್ನು ಧರಿಸಿ ಹೋಗಿ ಬಿಡೋಣ ಎಂದು ಧರಿಸಿದರೆ, ಈ ಅಂಗಿಗಳು ನಿಮ್ಮ ದೇಹಕ್ಕೆ ಅಪ್ಪಿ ಹಿಡಿಯಲು ಸೆಕೆಂಡುಗಳು ಸಾಕು. ಯಾಕೆಂದರೆ ನೀವು ಅಂಗಿಗೆ ಸದಾ ಪರಿಚಿತ, ಅಷ್ಟೇ ಸಲುಗೆ! ಹೊಸ ಅಂಗಿಯಂತೆ ದೇಹಕ್ಕೆ ಒಗ್ಗಿಕೊಳ್ಳಲು ತಿಂಗಳು ಬೇಕಿಲ್ಲ.

ಏನೇ ಇರಲಿ ಈಗ ಹಳೆಯದಾದರೂ ನಮ್ಮ ಆ ಅಂಗಿ ಹತ್ತಾರು ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ ಬೆಲೆ ಬಾಳುವಂಥದ್ದೇ. ನಿಮ್ಮ ಗೆಳತಿ ನಿಮ್ಮ ಬರ್ತ್‌ಡೇಗೆ ಕೊಟ್ಟದ್ದಿರಬಹುದು, ಹಾಸ್ಟೆಲ್ ಬದುಕಲ್ಲಿ ಏಕಾಂಗಿತನದಲ್ಲಿ ಇರುವಾಗ ತಾಯಿ ಕಳುಹಿಸಿಕೊಟ್ಟದ್ದಿರಬಹುದು. ಯಾವುದೋ ದೂರದ ಊರಿಗೆ ಪ್ರವಾಸ ಹೋದಾಗ ಆ ನೆನಪಿಗೆಂದು ಕೊಂಡುಕೊಂಡದ್ದಿರಬಹುದು...ಗೆಳತಿ ಆದರ, ತಾಯಿಯ ಪ್ರೀತಿ, ನಮ್ಮ ನೆನಪಿನ ಹಂಗು ಇವೆಲ್ಲದರ ನಡುವೆ ಅಂಗಿ ಹಳೆಯದಾದಷ್ಟೂ ಅದರ ಮೌಲ್ಯ ಬೆಲೆ ಕಟ್ಟದಷ್ಟು ಬೆಳೆದು ಬಿಡುತ್ತದೆ! ಕಾಲಾಂತರದಲ್ಲಿ ಈ ಅಂಗಿಯೂ ನಮ್ಮ ಹಾಗೆಯೇ, ಒಂದಲ್ಲ ಒಂದು ದಿನ ಹರಿದು ಚಿಂದಿಯಾಗಿ ಹೋಗುವಂಥದ್ದೇ. ಆದರೂ ಬಹಳಷ್ಟು ದಿನ ಈ ಅಂಗಿಯ ಹಿಂದಿನ ಭಾವನೆ ಗುರುತಿಸುವವರನ್ನು ಹಳೆಯಂಗಿ ಕಾಡದೆ ಬಿಡದು.

ಬಸ್, ರೇಡಿಯೋ ಹಾಗೂ ಕನ್ನಡ....

ಮಂಗಳೂರಿನ ಸಿಟಿ ಬಸ್‌ ಒಂದರಲ್ಲಿ ಪ್ರಯಾಣ ಮಾಡುವ ಯೋಗ ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಸಿಕ್ಕಿತು. ಕಚೇರಿಯಿಂದ ರಾತ್ರಿ ಮನೆಗೆ ಬರುತ್ತಿದ್ದೆ.

ಒಳಗೆ ಕಾಲಿಡುತ್ತಿದ್ದರೆ ಸೀಟೆಲ್ಲೂ ಕಾಣಲಿಲ್ಲ...ಆದರೆ ಸಾಕಷ್ಟು ಗಟ್ಟಿಯಾಗೇ ಸ್ಪೀಕರ್‍ನಲ್ಲಿ ಹಾಡು..ಅಣ್ಣಾವ್ರ ದನಿ...ಬೊಂಬೆಯಾಟವಯ್ಯಾ...ಇದು ಬೊಂಬೆಯಾಟವಯ್ಯಾ....

ಅರೆ ಏನಾಯ್ತು ಈ ಸಿಟಿ ಬಸ್‌ನವರಿಗೆ ಎಂದುಕೊಂಡೆ. ಯಾಕೆಂದರೆ ಯಾವಾಗಲೂ ಸಿಡಿ ಸಂಗೀತ ಅದರಲ್ಲೂ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಹಿಂದಿ ಗೀತೆಗಳು ಅದರಲ್ಲೂ ಅಬ್ಬರದ ಸಂಗೀತವನ್ನೇ ಹಾಕಿಕೊಂಡು ಪ್ರಯಾಣಿಕರಿಗೆ ಶಿಕ್ಷೆ ಕೊಡುವ ಇವರಿಗೆ ಇಂದೇನಾಯಿತು ಅನ್ನೋದೇ ನಂಗೆ ಅಚ್ಚರಿ.

ಹಾಡು ಮುಗೀತು...ನೋಡಿದರೆ ಅದು ಎಫ್ ಎಂ ಮಿರ್ಚಿ ರೇಡಿಯೋ. ಮೂರು ವರ್ಷ ಮೊದಲೇ ಮಂಗಳೂರು ಆಕಾಶವಾಣಿ ಎಫ್ ಎಂ ಆಗಿದ್ದರೂ ಎಫ್‌ಎಂ ಇಲ್ಲಿ ಉಂಟಾ, ಹಾಗಾದ್ರೆ ಹೊಸ ಸಿನಿಮಾ ಗೀತೆ ಯಾಕಿಲ್ಲ ಎಂದು ಪ್ರಶ್ನೆ ಹಾಕುತ್ತಿದ್ದವರೇ ಜಾಸ್ತಿ. ಬಸ್‌ನವರು, ಅಂಗಡಿಯವರು, ರಿಕ್ಷಾ ಚಾಲಕರು, ಹೋಟೆಲ್‌ ಮಾಲಕರು, ಪೆಟ್ರೋಲ್ ಬಂಕ್‌ನವರು ಎಲ್ಲರೂ ಈಗ ಎಫ್ ಎಂ ಹಚ್ಚಿಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ ಬೆಂಗಳೂರಿನವರಂತೆ. ಮೊನ್ನೆ ಮೊನ್ನೆ ಎಂದರೆ ನವಂಬರ್‍ ಕೊನೆಯ ವಾರದಲ್ಲಿ ರೇಡಿಯೋ ಮಿರ್ಚಿ ಕುಡ್ಲದಲ್ಲಿ ಗುನುಗುಟ್ಟಿದರೆ, ಒಂದು ವಾರದಲ್ಲಿ ಬಿಗ್ ಎಫ್‌ಎಂ ಕೂಡಾ ಬಂದಿದೆ. ಇನ್ನೂ ಎರಡು ಸ್ಟೇಷನ್‌ಗಳು ಬರಲಿವೆ ಎಂಬ ಮಾಹಿತಿಯೂ ಇದೆ.

ಅದೇನೆ ಇರಲಿ ಬಸ್‌ನಲ್ಲಿ ಬರುತ್ತಿದ್ದ ನನಗೆ ಬಸ್‌ನವರ ಬದಲಾದ ಧೋರಣೆ ನೋಡಿ ತುಸು ವಿಚಿತ್ರ ಎನಿಸಿತು. ರೇಡಿಯೋದಲ್ಲೊಂದು ಜಿಂಗಲ್ ಬಂತು. ಪಜಿ ಮುಂಚಿ ಖಾರ ಜಾಸ್ತಿ, ರೇಡಿಯೊ ಮಿರ್ಚಿ ಕೇಂಡ ದಾಲ ಬೋಚಿ!(ಹಸಿ ಮೆಣಸು ಖಾರ ಹೆಚ್ಚು, ರೇಡಿಯೊ ಮಿರ್ಚಿ ಕೇಳಿದ್ರೆ ಬೇರೇನೂ ಬೇಡ.). ಬಸ್‌ನ ಚಾಲಕ ಸೇರಿದ ಹಾಗೆ ಮುಂದಿನ ಸೀಟ್ನಲ್ಲಿದ್ದ ನಾಲ್ವರು ಯುವಕರು ಜೋರಾಗಿ ನಕ್ಕರೆ, ಮಧ್ಯೆ ಸೀಟನಲ್ಲಿದ್ದ ಮಧ್ಯವಯಸ್ಕ ಮುಸುಮುಸು ನಕ್ಕ.

ರೇಡಿಯೋ ಮಿರ್ಚಿಯಲ್ಲಿ ಮಿತ್ರ, ಆರ್‌ಜೆ ಅಜೇಯ ಸಿಂಹನ ಗ್ರಾಮೊಫೋನ್‌ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮದಲ್ಲಿ ಆತನ ಗಂಭೀರ ಕಂಠದ ನಿರೂಪಣೆ ಇಷ್ಟವಾಗುವಂತಿತ್ತು. ಮತ್ತೆ ಕೇಳಿದ್ದು ಆಪ್ತವಾಗುವ ಸ್ವರ ಎಸ್‌ ಜಾನಕಿಯದ್ದು. ಬಸ್‌ನ ಅನೇಕ ಪ್ರಯಾಣಿಕರು ತಾಳ ಹಾಕುತ್ತಿದ್ದರು.

ನಿಜ. ನಮಗೆ ಹೊಸದೇ ಆಗಬೇಕು ಎಂದೇನಿಲ್ಲ. ಕೇವಲ ಅಬ್ಬರ, ಅತಿ ಉತ್ಸಾಹಗಳೆಲ್ಲಾ ಅನೇಕ ಬಾರಿ ತೋರಿಕೆಯದ್ದೇ ಆಗಿರುತ್ತದೆ. ಇಂಪಾದ,ಎವರ್ ಗ್ರೀನ್ ಹಾಡುಗಳಿಗೆ ಕೇಳುವ ಕಿವಿಗಳು ಎಂದೂ ಇರುತ್ತವೆ. ಕೊಡುವ ವಿಧಾನದಲ್ಲಿ ಒಂದಿಷ್ಟು ಹೊಸತನ, ಇದು ನಮ್ಮದು ಎನ್ನುವ ಆಪ್ತತೆ ಕೊಡಬಲ್ಲದು.

ಆರ್‍ಜೆಗಳ ಹೊಸತನದ ನಿರೂಪಣೆ, ಹೆಚ್ಚು ತಲೆಸಿಡಿಸದೆ, ಕೂಡಲೇ ಹಾಡು ಪ್ರಸ್ತುತ ಪಡಿಸುವ ವಿಧಾನ ಕೇಳುಗರನ್ನು ಹಿಡಿದಿಡಬಲ್ಲದು. ಆಕಾಶವಾಣಿ ಇನ್ನೂ ಸಾಂಪ್ರದಾಯಿಕತೆ ಬಿಡದಿರುವುದು ಅದನ್ನು ಈಗಿನವರ ಹತ್ತಿರ ಕರೆದೊಯ್ಯಲು ಕಷ್ಟವಾಗಬಹುದೇನೋ. ಆದರೂ ಮಾಹಿತಿ, ವಾರ್ತೆ ನೀಡಬಲ್ಲ ಏಕಮೇವತೆ ಆಕಾಶವಾಣಿಗೆ ಬೇಡಿಕೆಯನ್ನು ಇನ್ನೂ ಉಳಿಸಿಕೊಡಬಲ್ಲದು.

ಮಿರ್ಚಿ ತನ್ನ ಲವಲವಿಕೆಯಿಂದ ಮನಸೆಳೆದರೆ, ಬಿಗ್ ಎಫ್‌ ಎಂ ಆಧುನಿಕತೆಗೆ ಒಂದಷ್ಟು ಸಾಂಪ್ರದಾಯಿಕತೆ, ‘ಲವ್‌ ಮಾಡಿನೋಡು’ ಮುಂತಾದ ಭಾವುಕತೆ ಲೇಪ ತುಂಬಿದ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಗಳ ಮೂಲಕ ಹೃದಯಕ್ಕೆ ಹತ್ತಿರವಾಗುತ್ತಿದೆ.

ವಿಶೇಷ ಎಂದರೆ ಈ ಬಾರಿ ಕನ್ನಡ ಹಾಡುಗಳೇ ಎಲ್ಲೆಡೆ ಮಿಂಚುತ್ತಿವೆ. ಮುಂಗಾರು ಮಳೆ ಭೋರ್ಗರೆದ ಬಳಿಕ ಸಾಲು ಸಾಲಾಗಿ ಅರ್ಥಪೂರ್ಣ ಸಾಹಿತ್ಯ, ಇಂಪಾದ ಸಂಗೀತ ಕನ್ನಡಕ್ಕೀಗ ಆಕರ್ಷಣೆ ಕೊಟ್ಟಿದೆ, ಯು ನೋ ಕನ್ನಡ ಸಾಂಗ್ಸ್ ಆರ್‍ ಮೆಲೋಡಿಯಸ್ ಎಂದು ನಮ್ಮ ಆಂಗ್ಲ ಕನ್ನಡಿಗರೂ ಹೇಳತೊಡಗಿದ್ದಾರೆ.

ಈಗ ರೇಡಿಯೋದ ಮೂಲಕ ನಮ್ಮ ಎವರ್‍ ಗ್ರೀನ್ ಗೀತೆಗಳು, ಹೊಸ, ಭರವಸೆಯ ಹಾಡುಗಳೂ ಹರಿದು ಬರಲಿ. ಕನ್ನಡ ಉಳಿಯುವುದು ಮಾತ್ರವಲ್ಲ ಭರವಸೆಯ ಪ್ರಗತಿಸಾಧಿಸಲಿ...ನೀವೇನಂತೀರಿ?